پاول دروف :
دارم ۴۱ ساله میشوم، اما حس جشن گرفتن ندارم.
نسل ما برای نجات اینترنت رایگانی که پدرانمان برای ما ساختهاند، وقت کم میآورد.
چیزی که زمانی نوید تبادل آزاد اطلاعات بود، به ابزار نهایی کنترل تبدیل میشود.
کشورهایی که زمانی آزاد بودند، اقدامات پادآرمانشهری مانند کارتهای شناسایی دیجیتال (بریتانیا)، بررسی سن آنلاین (استرالیا) و اسکن گسترده پیامهای خصوصی (اتحادیه اروپا) را معرفی میکنند.
آلمان هر کسی را که جرات انتقاد از مقامات را در اینترنت داشته باشد، آزار و اذیت میکند. بریتانیا هزاران نفر را به خاطر توییتهایشان زندانی میکند. فرانسه در حال بازجویی جنایی از رهبران فناوری است که از آزادی و حریم خصوصی دفاع میکنند.
جهانی تاریک و پادآرمانشهری به سرعت در حال نزدیک شدن است – در حالی که ما خواب هستیم. نسل ما در معرض خطر ثبت شدن در تاریخ به عنوان آخرین نسلی است که آزادی داشت – و اجازه داد آنها را از ما بگیرند.
به ما دروغ گفته شده است.
به ما بقبولانده شده که بزرگترین مبارزه نسل ما، نابودی هر آنچه اجدادمان برای ما به ارث گذاشتهاند، است: سنت، حریم خصوصی، حاکمیت، بازار آزاد و آزادی بیان.
با خیانت به میراث اجدادمان، خود را در مسیر خودویرانگری قرار دادهایم – اخلاقی، فکری، اقتصادی و در نهایت بیولوژیکی.
بنابراین نه، من امروز جشن نمیگیرم. وقتم دارد تمام میشود. وقتمان دارد تمام میشود.
